autorzy plakatu: Homework / Joanna Górska, Jerzy Skakun
Mefisto
spektakl inspirowany powieścią Klausa Manna i filmem Istvána Szabó
reżyseria
Agnieszka Błońska
premiera
30 września 2017
czas trwania
90 min (bez przerwy)
scena
scena duża
W REPERTUARZE
wt 20 LISTOPADA
GODZ. 19.00

GALERIA ZDJĘĆ

VIDEO

  • fot. Magda Hueckel fot. Magda Hueckel fot. Magda Hueckel fot. Magda Hueckel fot. Magda Hueckel fot. Magda Hueckel fot. Magda Hueckel fot. Magda Hueckel fot. Magda Hueckel fot. Magda Hueckel
  • fot. Magda Hueckel fot. Magda Hueckel fot. Magda Hueckel fot. Magda Hueckel fot. Magda Hueckel
OBSADA

TWÓRCY

reżyseria - Agnieszka Błońska
dramaturgia - Joanna Wichowska
scenografia - Robert Rumas
kostiumy - Natalia Mleczak
reżyseria światła i projekcje - Artur Sienicki
asystentka reżyserki - Emilia Korsak
inspicjent - Kuba Olszak

OPIS

„Polityka nigdy mnie nie obchodziła, wiec czemu teraz miałbym się nią interesować? Jedyną formą wolności jest dla mnie teatr. Jestem aktorem: chodzę do teatru, gram swoje role i wracam do domu. To wszystko” - mówi Hendrik Höfgen, bohater książki Klausa Manna i filmu Istvána Szabó, na wieść o dojściu Hitlera do władzy. Historia aktora-kameleona, gładko wchodzącego w alianse z każdą kolejną władzą, niepokojąco łatwo nabiera aktualności w innych czasach. Film Istvána Szabó z 1981 roku odbierany był jako głos w sprawie ówczesnych reżimów wschodniej Europy.

 

Premiera Mefista zrealizowana w Teatrze Powszechnym w 1983 roku wyrastała z doświadczenia stanu wojennego i postaw artystów wobec władz PRL-u. Mefisto w 2017 roku powstawał w teatrze obrzucanym racami przez narodowców, piętnowanym z kościelnych ambon i mównic sejmowych; w teatrze, przed którym staje policja żeby zapewnić bezpieczeństwo. W kraju, w którym decyzja o występie w mediach publicznych jest obciążona dylematami, jakie dotąd znaliśmy tylko z historii.

„Bez paniki. Zachowajmy trzeźwy umysł…” – komentuje Höfgen lęki przyjaciół opozycjonistów. Czy wszyscy jesteśmy albo w każdej chwili możemy stać się Höfgenami? Gdzie kończy się kompromis, a zaczyna oportunizm? Czy wyznaczanie tej granicy nie służy utwierdzaniu się w poczuciu moralnej wyższości? A może jest próbą zachowania resztek przyzwoitości? Kto jest lub chce być Wallenrodem, a kto niezłomnym? I jakie trupy trzymają w szafie dzisiejsi samozwańczy nonkonformiści?

 

Spektakl dla widzów dorosłych.

 

W spektaklu wykorzystano tekst z ulotek rozprowadzanych przez środowiska narodowo-katolickie przed pokazami spektaklu Klątwa w Chorzowie w sierpniu 2017 roku, fragment Deklaracji Ideowej ONR oraz fragmenty publicznych wypowiedzi Wawrzyńca Rymkiewicza, Wandy Zwinogrodzkiej, Dariusza Karłowicza i Antoniego Libery wygłoszonych w trakcie debaty ,,Teatr polski – tradycja i przyszłość”, która odbyła się w 20 września 2017 w Pałacu Prezydenckim.

 

 

Spektakl realizowany w ramach II edycji Festiwalu Sztuki i Społeczności Miasto Szczęśliwe.

 

 

Agnieszka Błońska - reżyserka teatralna pracująca w Polsce oraz Wielkiej Brytanii, gdzie jest związana z Hall For Cornwall w Truro (Associate Artist), współpracuje też z Theatre Bristol i Newlyn Art Gallery oraz wykłada na wydziale teatralnym i aktorskim w Falmouth University. W 2008 r. była nominowana do brytyjskiej nagrody Arts Foundation dla młodego reżysera. W Polsce jej spektakle można było oglądać w Bałtyckim Teatrze Dramatycznym im. Juliusza Słowackiego w Koszalinie, Instytucie Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego, Komunie//Warszawa, Teatrze Ochoty. W Teatrze Powszechnym wyreżyserowała trzy spektakle: Gwałt. Głosy, Praskie Si-Fi oraz Mefisto. W swojej pracy zajmuje się tematami tożsamości oraz zmiany społecznej w kontekście narracji osobistej i zbiorowej; używa metod devising (współtworzenia materiału spektaklu wspólnie z występującymi podczas prób) oraz improwizacji. Więcej informacji o reżyserce: http://www.agnieszkablonska.com/.

 

 

 

RECENZJE
  • „Mefisto” z Teatru Powszechnego wolny jest od nachalnej publicystyki czy kombatanctwa. Jest znakomita robota aktorska, błyskotliwy tekst i spora dawka wisielczego humoru (Michał Centkowski, „Newsweek Polska”)
  • Mamy (...) do czynienia z drobiazgowo przemyślaną propozycją artystyczną o silnym ładunku politycznym. Tym razem trudniej będzie przyłapać teatr na choćby pozorze bluźnierstwa, choć spektakl ostrością diagnozy co najmniej równa się sile „Klątwy” (Tomasz Miłkowski, „Dziennik Trybuna”)
  • „Mefisto” w Powszechnym jest spektaklem przenikliwym, raz śmiesznym, to znów przerażającym, a nawet wstrząsającym. Poza tym w sensie teatralnym imponuje bardzo dobrym aktorstwem (brawa szczególne dla Klary Bielawki, Karoliny Adamczyk i Marii Robaszkiewicz), warsztatowo pełnym precyzji. Widać, że przygotowywany był z nie pozbawioną badawczości świadomością artystyczną. (…). Błońska zrobiła spektakl, w którym stara się uciekać od czystej publicystyki, choć siłą rzeczy w kilku momentach musi ona się pojawić; dodatkowo przedstawienie pozbawione tandetnej ilustracyjności, co w przyjętej konwencji politycznego kabaretu mogłoby się stać nie do zniesienia. Jego wielkim atutem jest znakomite tempo i stylistyczna konsekwencja, a także unikanie wyrazowej agresywności (Wiesław Kowalski, Teatr dla Was)
  • To spektakl wpisujący się w tak zwanego ducha czasów – trafiający w emocje tych Polek i Polaków, którzy sfrustrowani są zarówno PiS-em, jak i bezradnością oraz zakłamaniem liberalnej inteligencji. Bezlitosny obraz środowiska artystycznego (Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”)
  • W następujących po sobie (...) brawurowo-komicznych, ale zawsze autokrytycznych scenkach, pojawia się wachlarz różnych technik artystycznych. Jest dyskusja o edukacyjnej roli teatru. Fragment rewiowy, w którym sztuka prezentowana jest jako oderwana od życia bańka (...). Błyskotliwa analiza teatru zaangażowanego sprowadzona do hamletowskiego wyboru, jakiego musi dokonać aktorka udzielająca wywiadu dla kolorowego czasopisma: mówić o wolności słowa w roli sumienia narodu, czy raczej zaprezentować się jako „ludzka” dziewczyna na rozkładówce? Ten przyprawiający zarówno o ból egzystencjalny, jak i o ból mięśni brzucha dylemat mistrzowsko podnosi Klara Bielawka (Katarzyna Dudzińska, „Czas Kultury”)
Teatr Powszechny
im. Zygmunta Hübnera
ul. Jana Zamoyskiego 20
03-801 Warszawa
Bilety 22 818 25 16
22 818 48 19
PATRONI MEDIALNI
http://wyborcza.pl/0,0.html
http://wyborcza.pl/0,0.html?disableRedirects=true
http://cojestgrane24.wyborcza.pl/cjg24/0,0.html
http://aktivist.pl/
https://www.tygodnikprzeglad.pl/

PARTNERZY
http://freshmail.pl/